Υπάρχει μια ήσυχη στιγμή κάθε πρωί στο εργαστήριο του Creative Hands. Πριν αρχίσει ο ρυθμικός ήχος των αργαλειών και πριν τεντωθούν τα νήματα στη θέση τους, κάνουμε μια παύση. Αναπνέουμε. Ευχαριστούμε τον Θεό. Σε αυτή τη σιωπή θυμόμαστε ότι η θεραπεία σπάνια συμβαίνει στην απομόνωση. Συμβαίνει μέσα στην παρουσία — στον κοινό χώρο, στα κοινά βάρη και στην κοινή ελπίδα.

Για πολλές γυναίκες πρόσφυγες, το ταξίδι προς την ασφάλεια δεν τελειώνει όταν φτάνουν σε μια νέα χώρα. Αντίθετα, ξεκινά ένα νέο κεφάλαιο — γεμάτο αβεβαιότητα, μοναξιά, πολιτισμικές προκλήσεις και την ανάγκη να ξαναχτίσουν τη ζωή τους μακριά από το σπίτι.