Ησαΐας 58 στην Πράξη — Υπηρετώντας μέσα από την Αγάπη

Τον τελευταίο καιρό η καρδιά μου συλλογίζεται τι σημαίνει πραγματικά να ζεις μια ζωή αφιερωμένη ολοκληρωτικά στον Ιησού — μια ζωή που θέτει τους άλλους πάνω από τον εαυτό της και επιδιώκει να τους υπηρετήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Καθώς το σκεφτόμουν, ήρθε στη μνήμη μου ο δυνατός λόγος του Ησαΐα 58, όπου ο Θεός, μέσα από τον προφήτη, περιγράφει το είδος της νηστείας που πραγματικά Τον ευαρεστεί. Δεν πρόκειται για εξωτερικές πράξεις θρησκευτικότητας, αλλά για έναν τρόπο ζωής γεμάτο συμπόνια, δικαιοσύνη και έλεος.

Σε αυτό το κεφάλαιο, ο Θεός καλεί τον λαό Του:

1. Να σπάσει τα δεσμά της καταπίεσης

2. Να σταματήσει την εκμετάλλευση των εργαζομένων

3. Να ελευθερώσει τους καταπιεσμένους και τους αδικημένους

4. Να λύσει κάθε δεσμό σκλαβιάς

5. Να μοιράσει το ψωμί του με τον πεινασμένο

6. Να καλωσορίσει τον άστεγο στο σπίτι του

7. Να ντύσει τον γυμνό

Υπάρχουν πολλά ακόμη σημεία, αλλά αυτά με άγγιξαν ιδιαίτερα, γιατί μου υπενθυμίζουν γιατί ξεκινήσαμε το Creative Hands — για να είναι ένας τόπος όπου η συμπόνια συναντά τη δημιουργικότητα, και όπου η πίστη εκφράζεται μέσα από πράξεις αγάπης.

Τους τελευταίους μήνες, χρειάστηκε να ανταποκριθούμε σε αυξανόμενες ανάγκες σε προσφυγικούς καταυλισμούς, και κάθε εμπειρία μάς έφερε πιο κοντά στην καρδιά της αποστολής μας. Είμαστε καλεσμένοι να σταθούμε δίπλα στους πληγωμένους, στους ξεριζωμένους, στους διωγμένους, στους μοναχικούς, στους άρρωστους, στους απογοητευμένους — σε όλους όσοι χρειάζονται απλώς κάποιον να περπατήσει μαζί τους.

Μόνο τους τελευταίους τρεις μήνες λάβαμε μηνύματα από γυναίκες και μητέρες που ζητούσαν βοήθεια — για ρούχα, πάνες, φάρμακα και άλλα βασικά είδη. Ήταν απαιτητικό, αλλά κάθε φορά που μπορούσαμε να καλύψουμε μια ανάγκη, νιώθαμε χαρά και ειρήνη. Ξέρουμε πως «ό,τι κάνατε σε έναν από αυτούς τους ελάχιστους αδελφούς Μου, σε Μένα το κάνατε.»

Την περασμένη εβδομάδα, ενώ ετοιμαζόμουν για ένα ταξίδι, επισκέφθηκα μια μητέρα της οποίας η 16χρονη κόρη νοσηλευόταν με πολύ υψηλό σάκχαρο. Την είχα γνωρίσει παλαιότερα — έχει ένα γλυκό, ευγενικό χαμόγελο, αλλά πίσω του κρύβεται πόνος. Ο διαβήτης έχει αφήσει σημάδια στο πόδι της, και τα παιδιά στο σχολείο την κοροϊδεύουν επειδή δεν έχει αρκετά ρούχα.

Δεν πρόκειται για εξωτερικές πράξεις, αλλά για έναν τρόπο ζωής γεμάτο συμπόνια, δικαιοσύνη και έλεος.

Όταν η μητέρα της μου το είπε, η καρδιά μου ράγισε. Έψαξα στη δική μου ντουλάπα, βρήκα μερικά ρούχα και πήγα στο νοσοκομείο — όμως δυστυχώς δεν της έκαναν. Τότε η μητέρα μου είπε ότι είχε να φάει δύο μέρες, αφού το φαγητό δίνεται μόνο στους ασθενείς και δεν είχε χρήματα. Ευχαριστώ τον Θεό που είχα μαζί μου λίγα μετρητά για να της δώσω, ώστε να μπορέσει να φάει μέχρι να επιστρέψει στο καμπ.

Ιστορίες σαν κι αυτή ραγίζουν την καρδιά μου, αλλά ταυτόχρονα με φέρνουν πιο κοντά στην καρδιά του Πατέρα.

Αυτή η οικογένεια είναι μία από τις τρεις που βοηθούμε αυτό το διάστημα στους καταυλισμούς, μαζί με άλλες γυναίκες που μπορεί να μην έχουν παιδιά αλλά χρειάζονται στήριξη. Είναι πραγματική ευλογία να περπατάμε δίπλα τους — να τους προσφέρουμε ένα χέρι ελπίδας και να γνωρίζουν πως δεν είναι μόνες.

Πιστεύω ότι το Ησαΐας 58 μάς καλεί να ζούμε την πίστη μας στην πράξη, μέσα από απλές, καθημερινές κινήσεις αγάπης. Και όταν υπακούμε, αγαπάμε και υπηρετούμε, τότε οι άνθρωποι γύρω μας γνωρίζουν ότι ο Ιησούς είναι αληθινός — ότι η αγάπη Του θεραπεύει, λυτρώνει και φέρνει αληθινή αλλαγή.